Jesus voorsien mildelik toe ander nie wil help nie
Ons kan so wreed teenoor ons medemens wees. Terwyl ons as Christene vinnig is om te sê dat ons omgee vir ons medemens, want God het ons lief, bly ons optrede baie keer net by woorde.
Jesus se dissipels was niks anders nie. Die dissipels was veronderstel om anders op te tree, want hulle het Hom geken, hulle het met hom gewandel, ure saam met Hom deurgebring en Hom gesien loop op die water. Hulle het geweet wat dit was om in geloof te leef. Nogtans versuim hulle om liefde vir hulle naaste, in aksie te bring.
Die Evangelie van Markus vertel die verhaal van die vermenigvuldiging van die voedsel, waartydens die skare gevoed is. Mattheus skryf ook oor dieselfde gebeure, maar lê klem op ander aspekte van die verhaal. Mattheus gee meer besonderhede, vanweë sy agtergrond en belewing van die insident. Lees die twee weergawes van dieselfde gebeurtenis saam. Sien Matteus 14:13 en verder.
Toe dit al baie laat was, het Jesus se dissipels vir Hom kom sê: "Dit is 'n afgeleë plek hierdie en dit is al baie laat. Stuur die mense terug sodat hulle op die plase in die omtrek en in die dorpies vir hulle iets te ete kan koop. "Maar Hy sê vir hulle: Gee julle vir hulle iets om te eet. – Markus 6:35-37
Mattheus se weergawe van dieselfde gebeure is dat Jesus aan sy dissipels sê: "Hulle hoef nie weg te gaan nie. Gee julle vir hulle iets om te eet." (v16). Die verskil is subtiel, maar die Mattheus weergawe het 'n meer simpatieke aanslag as die vertelling in die Evangelie van Markus. Mattheus voel innig jammer vir die lot van die honger skare.
Lees Markus 6, vanaf vers 30, en sien presies wat gebeur hier. Beide Jesus en die dissipels was moeg (v31). Jesus dring daarop aan dat Hy en die dissipels na 'n stil plek moet gaan. Weens die groot skares wat Hom gevolg het, was daar selfs nie vir hulle tyd om te eet nie.
Jesus en die dissipels kry 'n boot en vertrek na 'n stil plek. Dog die skare het Hom gevolg, en "Hy het hulle innig jammer gekry, want hulle was soos skape wat nie 'n wagter het nie" (v34).
Die dissipels sien dieselfde skare, maar kyk reaksie is dat:
- Die plek afgeleë is (v35)
- Dit reeds laat is (v35)
- Stuur hulle weg (v36)
- Sodat hulle in die omgewing in kan gaan (v36)
- En self vir hulle kos koop (v36).
Die dissipels gebruik verskeie verskonings om nie die menigtes te help nie. Hulle was van mening dat as hulle van die behoeftiges ontslae kan raak, hulle ook ontslae kan raak van die behoefte.
Kyk nou na Jesus se reaksie:
- Julle gee vir hulle iets om te eet! (v37)
Jesus gee vir hulle net een antwoord: julle voed hulle! Die dissipels het dadelik 'n verskoning gereed om nie die menigtes te help nie. Hulle reaksie op die Meester se opdrag was ook baie sarkasties:
Sal ons gaan en met 200 pennings gaan brood koop om vir die mense iets te gee om te eet? (v37). Dit is 'n retoriese vraag. Natuurlik verwag Jesus nie dat hulle moet kos gaan koop nie. Hulle kyk na die koste. Twee honderd pennings was 'n klomp geld. Hulle sien net die redes nie om op te tree nie. Trouens, hulle kan nie sien dat die besteding van hierdie hoeveelheid geld op hierdie mense enige ekonomiese sin kan maak nie.
Jesus vra hulle hoeveel brood hulle het. Hulle antwoord is sarkasties en onbeskof. Dit maak nie saak watter vertaling jy lees nie, die antwoord is kortaf: Vyf, en twee visse (v38). Hulle sien net nie die groter prentjie hier nie.
Hy verwag nie dat hulle die buitengewone te doen nie. Dit is vir Hom om dit te doen.
Jesus neem die saak in Sy eie hande. Die dissipels wat Hy geleer het om medelye met ander te betoon, is nou diegene wat heeltemal passief is, en nie eens 'n eenvoudige geleentheid kan organiseer nie. Jesus self dan vra die skare om te gaan sit (v39), Hy organiseer hulle (v40), neem die brood en vis (v41), kyk op na die hemel, dank God vir die verskaffing van die voedsel, breek die brood, en gee dit aan die dissipels. Al wat die dissipels moet doen, is om die kos onder die mense te versprei. Hy was een persoon wat nie minder nie as sewe agtereenvolgende aksies uitgevoer het. Tussen die twaalf van hulle, kon die dissipels net een ding doen.
Sien jy die aksie werkwoorde hier? Jesus tree op wanneer ons passief is. Hy plaas woorde in aksie. Jesus gee oorvloedig. Kyk hoeveel het oorgebly. Hy kon noukeurig bereken hoeveel hulle nodig het net om die onmiddellike behoefte te bevredig, maar hulle het geëet, en hulle is gevul.
Nog 'n verskil tussen in die weergawe van gebeure tussen Mattheus en Markus word in vers 44 gevind. Markus bepaal dat die getal mense gevoed was 5000 mans. Mattheus 14:21 vermeld dat daar 5000 mans gevoed is, uitgesluit die aantal vroue en kinders. Die aantal mense gevoed tydens hierdie wonderwerk was dus ver meer as net die 5000 mans waarvan melding gemaak word.
Maar sy aksies stop nie eens hier nie. Hy dwing die dissipels om voort te gaan en oor te vaar na Betsaida (v45), terwyl Hy die skare persoonlik huis toe stuur (v46). Selfs dan is dit nog nie die einde van Sy optrede nie. Ons sou dink, goed, genoeg hiervan, die skare is gevoed. Laat ons gaan slaap. Hy gaan egter na die berg om te bid (v46).
Hierdie moes 'n baie swaar les vir die dissipels gewees het. Hulle was op 'n manier verneder vir hulle versuim om te reageer op 'n baie basiese behoefte - honger. Dit neem selfs nog 'n wonderwerk, Hy loop op die water, voor Hy aansluit by die dissipels. Net wanneer Hy in die boot saam met hulle is, kalmeer die wind (v51). Markus sê nie vir ons dat dit ook die insident is waar Petrus op die water geloop het nie, maar dié is in Mattheus 14:28-31 opgeteken. Hoeveel wonderwerke het ons nodig om Jesus se deernis vir mense te verstaan? Hy voed die massas, help die dissipels tydens die storm, kry Petrus om op die water te loop, en kalmeer die storm. Hulle was verstom (v51).
Wat ons as toegewyde Christene van die res moet onderskei, is ons bereidheid om te reageer op die nood van ander. God voorsien meer aan die mens as wat hy nodig het.